Nie tylko wojna! – zagrajmy z dzieckiem w karty

Mirosław Dąbrowski

Początki arytmetyki wymagają ćwiczeń, jest to rzecz niepodważalna. Czy jednak ćwiczenia te muszą, przy okazji, męczyć i zniechęcać do uczenia się matematyki? Na pewno nie! Narzędziem, które może ten stan rzeczy zmienić są gry. Kilkuletnie dziecko poznaje świat i uczy się go intensywnie, eksperymentując z otaczającą rzeczywistością, bawiąc się i grając.

W jego przypadku jest to najskuteczniejszy sposób pobudzania rozwoju intelektualnego. Wykorzystajmy więc to!

Chcemy zaproponować Państwu szereg gier, dla dwóch lub trzech osób, w których rekwizytem są zwyczajne „dorosłe” karty do gry. Z talii kart odrzucamy walety, damy, króle i jokery. Teraz wystarczy tylko się umówić, że każda karta reprezentuje odpowiednią liczbę: szóstka liczbę 6, dziesiątka – 10, a as liczbę 1, żebyśmy mieli w ręku czterdzieści liczb do wykorzystania – cztery zestawy liczb od 1 do 10.

Prezentowane gry, zaczerpnięte z różnych źródeł, pozwalają żmudne ćwiczenia wykonywać w bardzo atrakcyjnych i motywujących warunkach, umożliwiają doskonalenie sprawności rachunkowej, ale także uczą przestrzegania reguł, współpracy, komunikowania się, wygrywania i przegrywania (w najbardziej przyjaznym dziecku środowisku, bo w domu), …. Mogą przyczynić się do wszechstronnego rozwoju dziecka. Mogą też budować jego poczucie wartości i wiarę we własne możliwości.

Jak grać?

Przede wszystkim możliwie często, zwłaszcza gdy będzie widać, że dziecku sprawia to przyjemność. Dobrze by było także przestrzegać kilku zasad ułatwiających skuteczne stosowanie gier:

1. Zaczynajmy od wspólnego zrozumienia reguł gry, w którą chcemy zagrać. Dobrym zwyczajem może być trening przed grą, polegający na rozegraniu jednej czy więcej próbnych rozgrywek i wspólnym ustalaniu, jak w konkretnych sytuacjach należy się podczas gry zachować.

2. Nie zmieniajmy reguł w czasie gry, nie zastępujmy jednej gry inną, bo szybko możemy stracić orientację, w co w końcu gramy. Jeśli jednak będzie taka konieczność, to dajmy jakiś „neutralny przerywnik” pomiędzy grami.

3. Grajmy w grę wiele razy, zwłaszcza jeśli dziecko ją polubiło. Dzięki temu, będzie mogło w kolejnych rozgrywkach wykorzystywać to, czego się nauczyło grając. To okazja do zastosowania w praktyce zdobytej wiedzy i ważny element budujący motywację dziecka do uczenia się.

4. Jeśli dziecko polubiło jakąś grę, nie rezygnujmy z niej zbyt szybko, raczej pomyślmy, jak ją zmodyfikować, aby nadal miała walory kształcące.

5. Nie wzmacniajmy rywalizacyjności gry. Na każdym kroku podkreślajmy, że jutro, pojutrze, następnym razem wynik może być inny, a naszym celem jest miłe wspólne spędzenie czasu, a nie wygranie za wszelką cenę.

6. Formułujmy jak najwięcej zagadek, pytań, problemów związanych z grą, w którą graliśmy: A co by się stało, gdyby na stole leżały dwie szóstki? Co mogło leżeć na stole podczas błyskawicznego dodawania, jeśli trzeba było zawołać 14? …

7. Nie przegrywajmy na siłę z dzieckiem, ale też nie starajmy się na siłę wygrać.

8. Nie narzucajmy mu swoich metod postępowania, pozwólmy mu samodzielnie dochodzić do dobrych pomysłów.

9. I zwracajmy uwagę na każdy sukces i zauważalny postęp w poziomie umiejętności dziecka!

Powodzenia!

Lista gier:
11
O jeden większa!
Błyskawiczne dodawanie
Błyskawiczne mnożenie

Cdn